Margt og mikið, eins og hvað...

Vaknaði klukkan 4 á laugardagsnóttu fyrir rúmri viku síðan.  Matthías litli vakti mömmu sína, sem rauk á fætur.  Honum var svo hræðilega illt yfir brunninum. Mamman fattaði strax hvað hafði gerst, því við höfðum lent í þessu einu sinni áður.  Þá hafði hann reyndar verið vakandi, svo óhappið uppgötvaðist mun fyrr og skaðinn því minni.  Það sem gerðist var að nálin, sem sett er í brunninn hafði losnað og næringin (í æð) rann undir húð í stað þess að fara á réttan stað, inn í brunninn og í æðakerfið. 

Mamman reif plásturinn upp og reif nálina úr.  Svæðið kringum brunninn leit út eins og silikon brjóst og Matthíasi var hræðilega illt.  Það sem verður að gera er að „flössa“ í brunninn (skola með saltvatni og láta heparin (blóðþynningu) liggja í brunninum), til að hann stíflist ekki.  Til þess að „flössa“ þurfti að stinga aftur, en nú voru góð ráð rándýr, því svæðið var náttúrulega uppblásið af næringu og helaumt, svo aumt að ekki mátti snerta og mjög erfitt að þreyfa brunninn og maður stingur ekki bara blint. Ef ekki er „flössað“, þá stíflast brunnurinn og það kostar aðgerð og nýjan brunn. 

Mamman hringir upp á Bráðamóttöku, þaðan á barnadeild, og bíður að lokum eftir símtali frá lækni.  Í raun vissi enginn hvað ætti að gera, því þetta er svo sem ekki algengt vandamál, enda fáir sem eru með næringu í æð að staðaldri hér á Íslandi.  Hugmynd um að gefa honum róandi, svo hægt væri að stinga, varð ofan á.  Einum og hálfum tíma eftir að ferlið fór í gang vorum við komin upp á Bráðamóttöku (var orðin ansi stressuð að liðinn væri of langur tími og brunnurinn væri stíflaður), og Matthías orðinn vel ölvaður af róandi lyfi, umkringdur einum sérfræðingi, öðrum lækni og þremur hjúkrunarfræðingum, þá stakk Matti (stóri) í brunninn og vann sér inn rokkprik næturinnar.  Eins og ég hef áður nefnt, þá er það nefnilega færri en fleiri í þessum bransa, sem kunna að stinga í lyfjabrunna. 

Síðast þegar þetta gerðist, þá var Matthías vakandi, svo miklu minna magn hafði runnið undir húð, svo þá gerðum við þetta bara heima, stungum hann ódeyfðan í brunninn til að „flössa“.  Var náttúrulega hræðilega vont fyrir litla manninn, en hann fær nú flesta rokkhunda til að líta út eins og hvolpa, þessi 5 og hálfs árs ofurrokkari.  Ofurölva ofurrokkarinn Matthías hélt svo til síns heima, þegar kominn var morgun og má segja að systkinin hafi heldur betur verið hissa, þegar þau vöknuðu og allir voru komnir á fætur og Matthías sagði þeim drafandi frá ferðalagi næturinnar.

Allt fór þó vel og engar eftirstöðvar þannig, en næringin er svo ætandi að það þarf að fylgjast með svæðinu og að ekki komi drep í húðina.  Pirra mig nefnilega enn í dag á því þegar fólk segist hafa verið með, eða að einhver hafi verið með...næringu í æð, þegar það lendir inni á spítala og fær vökva (sykur og sölt) í litla nál.  Næring í æð verður að fara í gegnum legg eða brunn, því næringin í æð étur upp litlu æðarnar eins og skot.  Veit ekki afhverju ég pirra mig á þessu, því í rauninni skiptir það nákvæmlega engu máli.  Já það er svo margt skrýtið í kýrhausnum.

 

"Takk, útrásarvíkingar!"

Við röltum eftir ganginum, sem liggur milli Barnaspítalans og gamla spítalans, mamman og Matthías, á leið í apótekið uppi á Lansa.  Gangurinn er ótrúlega langur og get ég ímyndað mér að fyrir 5 ára stubb, sem er 105 cm á hæð, þá sé þessi gangur óendanlega langur.  Þegar við erum komin um ganginn miðjan segir Matthías: „ mamma! Lyktin hérna er alveg eins og þegar ég fer að hitta fólkið í grænu fötunum (svæfing/skurðstofa)“.  Mamman varð meira en lítið hissa á þessari setningu, en greinilegt að meira situr í heilabúi litla mannsins, en maður gerir sér stundum grein fyrir. „manstu eftir lyktinni?“ segir mamman og Matthías svarar:“já! og er þetta ekki sama leiðin?, mamma þú veist! ég man allt, ég er svo minnugur“.  Matthías heldur áfram og spyr:“en við erum ekkert að fara að hitta fólkið í grænu fötunum?“. „Nei, Matthías“ svarar mamman, „við erum bara að fara í apótekið“.  Þegar við höfðum lokið erindi okkar í apótekinu, mætum við manni í „grænu fötunum“, ég sá svipinn á Matthíasi, sem tók stökkið nær mömmu sinni.  Ég hugsaði með mér að þessi ótrúlega langi gangur er eins og ferðalagið okkar Matthíasar, ferðalag sem hófst fyrir 5 og hálfu ári og við erum líklegast bara komin spölkorn eftir ganginum.

„Langveikur drengur auglýsir eftir skipstjóra“.  Ég ætla að gera orð kunningjakonu minnar á feisbúkkinu að mínum „Takk útrásarvíkingar“!  Erindi okkar uppi á spítala í gær var svo sem ekkert merkilegt annað en reglubundið eftirlit með Matthíasi, þar sem teymið kringum Matthías hittist.  Þar fengum við þó fréttirnar, sem fylla mömmuna svaðalegri óöryggiskennd, fréttir sem þér þykja kannski ekkert merkilegar, en fyrir þann sem hefur verið svona lengi í þessum veikinda“bransa“, þá rugga svona fréttir bátnum.  Doktorinn hans Matthíasar er að hætta á Lansanum og er búinn að fá starf erlendis, starf sem hann getur ekki hafnað.  Nú hugsarðu með þér:  fær hann ekki bara nýjan lækni?  Jú, jú, eða við skulum allavegana vona það. 

Málið er bara flóknara en það, doktorinn hans Matthíasar hefur fylgt honum eftir síðan hann kom fyrst inn á Barnaspítalann 2 vikna gamall.  Hann er sá sem hefur stjórnað lífi okkar og fjölskyldunnar síðasta 5 og hálfa árið.  Hvað sagði læknirinn?, Hvað gerði læknirinn?, Hvað finnst lækninum?, Hvað ætlar læknirinn að gera?, Við verðum að spyrja lækninn!, Verð að hringja í lækninn!, Læknirinn verður að redda þessu!.  Matthías er hvorki læknisfræðilegt tilfelli, sem auðvelt er að setja sig inn í (við erum ekki að tala um möppu af rannsóknum og skýrslum um hann, heldur möppuR, Mjög þykkar), eins það að sérfræðingar í hans fræðum voru einungis 3 á landinu og verða nú tveir... á öllu landinu, einn í Reykjavík og einn fyrir norðan. 

Samband milli fjölskyldunnar, sjúklingsins og læknisins verður mjög sérstakt á svona löngum tíma.  Það hefur auðvitað ýmislegt komið upp á, stundum er sól, stundum er rigning, stundum er rok og jafnvel stormur, en á endanum er doktorinn sá, sem maður treystir til að taka réttu ákvarðanirnar varðandi Matthías.  „Að treysta“ er nefnilega  mjög erfitt í þessum „bransa“.  Við tilheyrum auðvitað miklum minnihluta hópi „að vita ekki hvað er að barninu okkar“, þannig að í sjálfu sér erum við kannski ekkert sértaklega marktækur hópur heldur.  Þannig að í gegnum tíðina, þá hefur maður doldið sigtað út hverjir „meiga“ taka ákvarðanir um Matthías og ég get líka sagt þér að það eru ekki margir.  Nú siglum við stjórnlaust í lífsins ólgu sjó og skipstjórinn farinn frá borði!  Við erum nefnilega nokkur um borð á þessum báti og sama hvað hefur á dunið, þá vorum við samt öll um borð í sama bátnum.  

Já, Takk útrásarvíkingar!  Málið er að ég skil lækninn rosalega vel.  Hann þarf auðvitað fyrst og fremst að hugsa um sig og sína fjölskyldu.  Íslenskir sérfræðingar eru eftirsóttir erlendis og eins og staðan er eftir þetta „hrun“, þá er þetta einungis ein enn dæmisagan um hvernig búið er að sökkva Íslandi.  Þetta er nefnilega ekkert eina dæmið.  Nei! Ég er búin að heyra um marga lækna og marga hjúkrunarfræðinga, sem hafa róið á önnur mið, skiljanlega, enda eftirsótt og vel menntað fólk. Niðurskurður, niðurskurður, niðurskurður og hnífurinn hefur verið svo vel brýndur að eina fólkið sem er að verða eftir inn á spítulunum eru sjúklingarnir.  Kannski pínu dramatískt, en líka sannleikur, það er verið að rífa niður allt sem var búið að byggja upp.     

Já, það hafa orðið kaflaskil.  Hvað tekur við veit ég ekki, en eitt veit ég að mér finnst ótrúlega óþægilegt, þegar bátnum okkar Matthíasar er ruggað.  Ég verð ef satt skal segja, eiginlega bara hálf sjóveik.

Mamma...stingdu mig!

Stingdu mig mamma!... sagði Matthías, sem var á hraðferð.  Held að mjög fáar mömmur hafi heyrt þessa setningu frá barninu sínu.  Skemmst frá því að segja, að þessi mamma er útskrifuð í að stinga í lyfjabrunna, sem gerir mömmunni kleyft að stinga af til Danmerkur í sumar ásamt þríeykinu, Hálfdáni Helga, Hjördísi Önnu og Matthíasi Davíð.  Djókaði nú aðeins með (af því ég er alltaf svo sniðug), að mér fyndist ég nú eiga að fá skírteini frá heimahjúkrun, sem á stendur „hefur leyfi til að stinga í lyfjabrunna“.  Eins og með svo margt í lífinu, sem maður heldur að sé erfitt og var ég heldur betur búin að mikla þetta stórkostlega fyrir mér, að þá gekk þetta nú bara vel.  Eiginlega var mesta vesenið að troða mér í sterilu hanskana án þess að snerta neitt (því allt þarf að vera fullkomlega sótthreinsað), en tókst alltaf að hitta ofan í brunninn 7-9-13.  Þannig að ef ykkur vantar aðstoð, þá vitiði hvert þið getið hringt og ég mæti með nálina að vopni.  Gáfum hvort öðru „high five“ mamman og Matthías, Denmark here we come!  Mjög merkilegt að sjá Matthías vaxa upp með þessari dælu og næringu í æð.  Nú er hann td. farinn að vefja snúruna fínt upp, þegar hann er tengdur og röltir svo með statífið með dælunni á, á milli herbergja (maður fylgist þó vel með, hann er ekki orðinn svo stór), fyrir honum er þetta allt saman bara eðlilegur hluti af lífinu...já, mamma! Stingdu mig!

Magnús Hinrik vex og dafnar og er alltaf jafn mikið rólyndis barn (hef bara aldrei vitað annað eins).  Hér fá allir að sofa allar nætur og á daginn brosir hann, hjalar og spriklar.  Hann er eiginlega að vaxa upp úr vöggunni, rosalega stinnur og flottur og heldur haus eins og ekkert sé.  Systkinin eru voða dugleg að spjalla við hann og „hjálpa“ til, kannski pínu of.  Þau gera sér enga grein fyrir að allar hreyfingarnar eru ómeðvitaðar né það að mamman skilur heldur ekkert í þessu sérstæða tungumáli ungabarnsins.  Mamma! Hann kveikti bara sjálfur á spiladósinni (rak löppina í takkann), mamma! Hann ætlaði að borða á mér hárið!, Mamma! Hvað er hann að segja?...þetta er örugglega erfiðasta tungumál í heimi, segja systkinin... og því er mamman fullkomlega sammála. Eiginlega alveg ótrúlegt að maður finnur ekki fyrir afbrýðisemi gagnvart honum, eða svona næstum engri.  Mamma (amma Hjördís) sagði einhverntíman við Matthías „Magnús Hinrik er svo sætur að ég ætti kannski að taka hann bara með mér heim“, þá svarar Matthías „já!taktu hann bara“!  Litli ofurprinsinn finnur örugglega fyrir því að hann er ekki yngstur lengur, þó hann sé svakalega stoltur að vera „stóri“ bróðir.

Já, lífið er yndislegt, við fengum aldrei neitt loforð um að það yrði aldrei erfitt, enda þekkjum við ekki gleðina ef við kynnumst ekki sorginni.  Ég hef ákaflega takmarkaðan áhuga á rannsóknarskýrslunni sem virðist vera það eina sem skiptir máli í þjóðfélaginu í dag.  Auðvitað þarf að taka all verulega til, það vita allir.  Mannskepnan er og verður ófullkomin í fullkomnun sinni og þess vegna er stórkostlegt að á sama tíma og við mennirnir þykjumst hafa einhverja stjórn á hlutunum, þá lætur móðir jörð vita af sér, eldgos, sem engin mannleg vera getur komið böndum á.... Nei! við getum ekki stjórnað öllu og þannig er það! Já, sælir eru einfaldir og mér finnst það bara alveg ágætt.

Knús til þín frá mér,

Kveðja, Áslaug 

Lag dagsins "Happy family"

Get ekki setið á mér, sökum tilefnis dagsins, að bjóða þér að hlusta á nýja lagið mitt „Happy family“ í spilaranum hér á hliðinni.  Ef þú ert búin/n að hlusta, þá má bara hlusta aftur.  Held að sjaldan eigi lagið betur við en einmitt í dag.  Daginn sem við, íslensku þrælarnir, hrúgumst  inn á kjörstaði og kjósum, um eitthvað sem að mér heyrist fæstir viti um hvað þeir séu að kjósa.  Ætla því með hressleikann að vopni að mæta, þó ég hafi alls ekki gert upp hug minn, já, nei eða auður seðill.   Dixielandtónlist kemur skapinu ALLTAF, já ALLTAF í lag.  Hlustaðu nú, njóttu og skjóttu svo á svarið. 

Með eindæmum einlæg kveðja og knús, Áslaug

 

Ég verð pottþétt aldrei bankastjóri

Þetta  hafði staðiðtil lengi, en loksins rann dagurinn upp. Þau merku tímamót urði að risaeðlan Áslaug borgaði reikninga íheimabankanum.    Ég hef forðast þettafyrirbæri árum saman og í hvert skipti sem ég heyri  „þú millifærir bara á mig“ eða „þetta birtistí heimabankanum þínum“ finn ég hnút í maganum og hugsa „ohh!“.  Ég hef átt margar umræður um þetta við góðavinkonu mína, sem á tímabili hótaði að mæta heim til mín, setja mig fyrirframan tölvuna og kenna mér á þetta, en alltaf tókst mér að losna undan.  Matti var fyrir margt löngu búin að gefastupp á að reyna að fá mig til að reyna þetta heimabanka dæmi, en hefur þess ístað tekið að sér bókhaldarastarf, sem felur í sér öll samskipti við herraheimabanka. 

Ég held að málið sé ekki aðég sé svona sjúklega vitlaus að ég geti ekki lært þetta, held þetta flokkistfrekar undir einhvers konar fælni og þrátt fyrir að allir segi mér hvað þettasé þægilegt, þá finnst mér þetta stórkostlegt vesen.  Þannig að í hvert sinn sem einhver gerir mérþennan frábæra greiða „þú bara millifærir á mig“ eða „þetta birtist íheimabankanum“, þá þarf ég að muna (sem er annað stórt vandamál) að setjabókhaldar heimilisins í málið, og slíkt á til að gleymast. 

Nú jæja, aftur að þessum merkilega degi.  Bókhaldarinn sagði upp störfum! Plantaði mérfyrir framan tölvuna og ég er ekki að grínast, ég vissi ekki einu sinni hverfyrsta aðgerðin var.  Ég horfði tómumaugum á Matta sem sagði „hvað heitir bankinn þinn?“, eftir smá umhugsun, mundiég það nú (ég veit, þetta hljómar eins og það vanti margar blaðsíður í hausinná mér, sem gerir örugglega).  Sló innnafnið á bankanum og í hvert sinn sem ég átti að ýta á takka eða vita eitthvaðleyniorð, þá horfði ég jafn tómum augum á bókhaldara heimilisins.  En það tókst og ég borgaði tvo heilareikninga.  Þetta var ekkert svohræðilegt, jafnvel bara pínu ánægð með mig. Nú þarf ég bara að slá til og reyna þetta sjálf án eftirlits. Vonandi ogkannski líklega fæ ég næst engan hnút í magann og „ohh“ tilfinningu, þegareinhver býður mér að, endilega bara að millifæra þetta.  Ég held ég sé bara í eðli mínu einhvers konarTorfhildur í torfkofanum, sem sér ekkert athugavert við að mæta bara í bankannef með þarf og láta gjaldkerana þar vinna fyrir laununum sínum.

Þá er bara næst að þora að taka skrefin alla leið aðhraðbankanum, sem er nú annað fyrirbæri sem lætur mig fá hnút í magann og „ohh“tilfinningu, sérstaklega þegar maður er í útlöndum og þarf að eigalausafé.  Hef hingað til átt ferðafélagasem er ekki hræddur við hraðbanka og eða sjálf fundið mér venjulegan banka.  Svo segja mér menn og konur að það sé ægilegasniðugt að versla alls kyns dót, sem manni bráðvantar, á netinu, það á ég líkaeftir að prófa.

Annars bara stemning á bænum og endilega ef þú ert ístuði, þá máttu biðja um lagið mitt „happy family“ á rás tvö, senda tölvupósteða hringja...mér finnst nefnilega svo gaman að heyra það í útvarpinu.

Knús og kveðja

Torfhildur risaeðla

Nýtt lag "Happy family"

Jæja elskan, heldurðu að kerlingin sé bara ekki búin að senda frá sér nýtt lag.  Lagið var frumflutt í morgun á rás 2, í þættinum H og M.  Lagið heitir „Happy family“ og er ákaflega hressandi dixieland þræla-söngur.

Það var einhverntíman í haust sem ég sat við píanóið og var að glamra.  Lagið sem var að fæðast var í ætt við negrasálm og var það áttin sem ég ætlaði að fara í.  Í stað hinna svörtu þræla úr fyrndinni, þá þróaðist textinn í að verða um hina íslensku þræla dagsins í dag... ætlaði svo sannarlega ekki að fara að semja eitthvað kreppulag.   Að vinnu lokinni, spilaði ég lagið fyrir Matta, sem heyrði fyrir sé dixie með klarinetti, básúnu og öllum pakkanum.  Gaman hvernig lítil hugmynd að lagi getur snúist í óvænta átt, já alltaf skemmtilegt.

Að venju þá þrælaði ég nokkrum af mínum frábæru vinum í spila inn fyrir mig.  Þrælarnir í þetta sinn eru þeir:  Freyr Guðmundsson á trompet og kór, Ingólfur Magnússon á bassa, Jón Geir Jóhannsson á trommur, Matthías V. Baldursson á klarinett, tenor saxafón og kór, Þorvaldur Ólafsson á básúnu og kór, Þröstur Jóhannsson gítar, kór, upptökur og mix.  Ég gaula lagið, syng bakraddir og lag og texti eru eftir hana mig.  Áslaug Helga og dixieþrælarnir hljóma svo efst í spilaranum hér við hliðina, ef þú ýtir á „play“.  Ákaflega hressandi.

Knús og kveðja, Áslaug

Skírn

„Lilli litli“ er búinn að fá nafn og var skírður Magnús Hinrik á laugardag 6. febrúar í Lindakirkju af séra Guðmundi Karli.  Anna systir hélt á honum undir skírn og skírnarvottar voru ömmurnar, Hjördís og Gunna.  Miklar vangaveltur höfðu verið um nafngiftina.  Þar sem öll börnin heita nöfnum sem tengjast fjölskyldunni, þá lá beinast við að skoða nöfn innan hennar.  Nokkrum nöfnum var velt upp og svo borin undir börnin á heimilinu, sum fengu þvert... NEI! Eða jafnvel... OJjj! Tvö nöfn voru allir sammála um að væru góð og úr varð Magnús Hinrik. 

Magnús, eins og móður afi minn, Magnús Víglundur Finnbogason fæddur 23.10.1902 við Heklurætur í Skarfanesi  í Landeyjum, dáinn 04.01.1994 í Reykjavík.  Íslenskufræðingur og íslenskukennari við Menntaskólann í Reykjavík og gallharður Sjálfstæðismaður.  Hinrik eins og langafi Matta í föðurætt, Hinrik Benedikt Jónsson fæddur 26.07/14.06 (ekki viss hvor dagsetningin er rétt) 1885 í Fögruhlíð á Eskifirði, dáinn 11.06.1975 í Hafnarfirði.  Sjómaður á Melstað á Búðum í Fáskrúðsfirði  og í Vestmannaeyjum, og flínkur harmonikkuleikari, en Hinrik er af ætt Richards Long verslunarstjóra í Reyðafjarðarkaupstað. 

Magnús Hinrik er stórt nafn á litlum manni.  Nafnið Magnús  er úr latínu, og þýðir mikill og nafnið Hinrik er úr þýsku:  Heinrekur, og merkir: sá sem er valdamikill heima (á örugglega eftir að taka völdin hér á bæ).  Lilli litli stækkar nú örugglega samt fljótt upp í þetta stóra nafn, sem mömmunni finnst sóma ráðherra, nú eða íslenskufræðingi og kennara eins og Magnús langafi hans, eða sjómanni og nikkuleikara eins og Hinrik langalangafi Magnúsar Hinriks var.  Nú eða bara eins og draumur hverrar móður, að barnið verði heilsuhraust og hamingjusamt (oh, væmin).  Við nánari athugun fann mamman að einungis tveir bera nafnið samkvæmt þjóðskrá.

Skírnarathöfnin var yndisleg og fluttir voru sálmar af systkinum og mömmunni við undirleik föðurins og fjölskyldan tók undir söng úr sætum sínum.  Frumflutt var lag eftir pabbann, sem lék á saxann við undirspil móðurinnar.  Þegar tvíburarnir voru skírð, þá samdi Matti lag sem heitir „Double or nothing“ og var flutt í skírninni þeirra.  Einu og hálfu ári seinna fæddist Matthías Davíð og þá samdi Matti „ups I did it again“ af því tilefni.  Matti er mjög oft spurður „ hvað áttu eiginlega mörg börn?“  og svarið er alltaf það sama.. „ég er löngu hættur að telja!“, svo Magnús Hinrik fékk lagið „Hættu að telja, þetta er ég“! (vonandi get ég sett inn vídeó af því fljótlega).  Í skírnarveislunni sáu svo systkinin og ein frænka um að halda litla tónleika, þar sem hver spilaði eitt lag á sitt hljóðfæri.  Hálfdán Helgi og Matthías Davíð sáu um töfrabrögð, og krakkahópurinn setti svo upp leiksýningu.  Veislugestir fengu því ókeypis tónleika, leiksýningu og töfrasýningu.  Ótrúlega skemmtilegt !

Þá er blogg sem átti að verða örfáar línur um að búið væri að skíra Lilla litla orðið að allt of langri romsu, en eins og ég hef oft sagt, þá er þetta fínasta dagbók til að muna hluti, í beinni á veraldarvefnum.  Greinilegt að mín er í fæðingar“orlofi“  þar sem færslurnar hrúgast inn, allavegana svona miðað við síðustu mánuði.

Knús, knús eða kús, kús og auðvitað kveðja, Áslaug

Lífið er lotterí

- Komnar 2 vikur síðan Lilli litli fæddist.   Tvær vikur sem hafa gengið voða, voða vel.  Lilli litli sefur og Lilli litli borðar, Lilli litli pissar og Lilli litli kúkar.  Ég hef heyrt um svona börn, en aldrei átt svona barn.  Lítið ljós, sem er (enn allavegana) voða rólegur og góður.  Þrátt fyrir að allt gengur vel þá þarf maður að berjast við „innan í manni“ stressið.   Út af Matthíasi og af því engin veit hvað er, né hvað veldur, þá hefur maður sett upp röntgengleraugun á Lilla litla og bleyjurnar hans.  Hvert smáatriði grand skoðað, hlutir sem maður hefði ekki einu sinni pælt í með tvíburana en veltir sér upp úr með Lilla litla td. Lilli litli viktaður daglega, skoðað hvernig  bleyjan lítur út og smá panik ef það koma tvær í röð ... Ég veit doldið klikk, en svona verður maður.  Eftir þessar fyrstu tvær vikur, þá lítur samt allt út fyrir að vera í lagi, Lilli litli kominn vel yfir fæðingarþyngd, lítur vel út og braggast.  Á þessum tíma, tveggja vikna, var Matthías búinn að léttast um hálft kíló og hann lenti inni á spítalanum við Hringbraut í fyrsta sinn.  Óhjákvæmilega, þá er maður alltaf í samanburði.  En eins og ég sagði, allt lítur vel  út, sem er yndislegt.  Ég held það sé bæði  gott og slæmt að ég reikna ekki endilega með því lengur að í lífinu sé allt í blóma, að börnin mín, ég eða fólkið í kringum mig séu ævinlega heil heilsu og allt gangi eins og smurð vél.  En maður þakkar fyrir hvern dag sem öllum líður vel og lífið gengur sinn vanagang í hversdagsleikanum eins og lítið ævintýri.  En ef allt fer eins og áhorfir, þá getur verið að þetta sé barnið okkar sem þarf að passa að missi sig ekki í kexskúffunni.

- Talandi um Matthías minn, þá er hann byrjaður að fara 3x í viku í ljós í fylgd Helgu frænku og fer svo á kaffihús á eftir.  Ég hafði á orði að hún þyrfti eiginlega að fara með hann fyrst í ræktina, svo ljós og svo á kaffihús, ekki beinlínis hefðbundin dagskrá hjá 5 ára gutta, meira svona eins og fullorðinn maður.  Ljósameðferðin er liður í að hækka D-vítamínið í líkamanum, en enn og aftur mælist hann 12 (á að vera 45 og yfir), þrátt fyrir að fá D-vítamín á hverjum degi í töfluformi.  Í haust mældist hann 26, sem styður þá kenningu að hann nýti sólarljósið yfir sumarið, enda braggast hann alltaf best þá.  Núna hins vegar hafði hann lækkað aftur, enda miður vetur sem og hafði hann misst hálft kíló.  Við höfðum minnkað næringuna í æð um einn poka (úr 4 á viku í 3) síðustu tvo mánuði, en það var greinilega ekki að ganga, svo nú er hann aftur kominn í 4 poka á viku. 

Brunnurinn sem Matthías fékk í stað leggsins virkar vel og hann rosalega ánægður (kannski skiljanlega að vera ekki með slöngu hangandi út úr bringunni), þrátt fyrir að vera stunginn með nál í hvert sinn sem á að tengja hann við næringuna og dæluna.  Verð víst að viðurkenna að ég er ekki enn farin að stinga Matthías, en Matti er orðinn algjör snillingur í þessu og gæti farið að halda námskeið í að stinga í lyfjabrunna (alls ekki á allra færi).  Ég hef sagt að ég ætli að byrja að stinga þegar Lilli væri fæddur og daginn sem hann kom heim sagði Matthías „mamma, þú stingur þá í kvöld“....ætla nú samt að fá séns örfáar vikur í viðbót.  Veit nákvæmlega hvað á að gera, en það er framkvæmdin sem er pínu erfið (stinga barnið með risa nál í húðina og hitta ofan í brunn sem er á stærð við fingurbjörg).

Ps. Lilli litli fær nafn á laugardag svo Lilli litli festist ekki endanlega á honum!

Kveðja og knús, Áslaug

Lilli litli

Lilli litli kom í heiminn að kvöldi 20 janúar, kl. 21.58, eftir 12 klst ferðalag.  Piltur var 3940 gr. sem gera nærri því 16 merkur og lengdin 52 cm.  Fyrr um daginn hafði ljósmóðir giskað á að barnið sem kæmi út væri um 3300 gr.  Nei, það var fjarri lagi,  „Lilli“ er sko enginn stubbur!

40 vikur og 4 dagar af óléttu.  Fæðing.  Brjóstagjöf.

Brjóstagjöf!  Efni sem er mér afar hugleikið þessa dagana.  Myndin af hinni fullkomnu móður er með barnið á brjósti.  Myndir og postulíns-styttur. 

Engin mynd og engin af fallegu styttunum sýna þó brjóst í yfirstærðum, svo stór og frístandandi að sérhver lýtalæknir með sílíkonpúðana  í hendi, beygir sig af lotningu.  Dolly Parton hvað? Nema það má auðvitað ekki koma við, nema... æpa af sársauka.  Geirvörtu greyin bólgin og aum, sár á annarri, nei, heldur engin mynd eða stytta til af því (ekki sérlega söluvænlegt).  Paratabs og íbúfen saman í teymi, svo illt í brjóstunum að manni finnst eiginlega eins og maður sé að verða veikur.  Hvaða konur eru þetta eiginlega sem segja að brjóstagjöf séu eitt af því yndislegasta í umönnun ungbarna.  Nei, klárlega hlýtur það að vera enn ein mýtan um konur… eins og myndir og styttur!

Gæti líka minnst á óléttu, hina blómstrandi eða ljómandi,   fallegu ófrísku konuna, með lappir eins og fíll af bjúgsöfnun, kjagandi eins önd af grindargliðnun þ.e. ef henni tekst að standa á fætur.  Já, falleg er hún ólétta konan.  Nú eða fæðingin, yndisleg! Leið eins og eftir 3 falda J.Joplin tónleika...já öskrin voru bara látin vaða, gott að nota gasgrímuna sem hljóðkút.  Nei, þetta voru hvorki hvatningar né gleði hljóð.  Nei þetta var vont!  Meira að segja... mjög svo ógeðslega vont!

Nú hljómar þetta eins og þetta sé allt saman ömurlegt.  Svo er þó ekki, því verðlaunin eru þau bestu í heimi.  Yndisleg, svo hrein og falleg, auk allra fallegu orðanna sem ég kann og meina frá dýpstu hjartarótum.   En að koma barni í heiminn er ekki eintóm sæla.  Nei, það er vinna, vinna sem við konur leggjum fúsar á okkur fyrir stóru, fínu, bestu verðlaunin...  Barnið!

Með ást í hjarta, knús í krús og kveðju, mamma

Langa vitleysa

Brrrrr sá snjóinn lemja gluggana svo varla sást út, en það er bara sætt og kemur á hárréttum tíma, einmitt þegar maður er að setja upp jólin. Jólaljós og jólaskraut, jólapakkar, jólakort, jólaföt, jóla, jóla, jóla. Fyrsti sunnudagur í aðventu og aðventukransinn í tómu rugli (að vanda), nei myndi nú aldrei reyna að telja þér trú um að ég sé svona föndrari og dúllari í eðli mínu. Kertin þó komin á sinn stað og hægt að kveikja á einu kerti í dag, tilgangnum náð, þó skreytingakonur landsins myndu grýta mig með steinum ef þær sæju hörmungina sem ég býð upp á á mínu heimili. 1,2,3,4,5,6 línur um jól? Þessi færsla átti sko sannarlega ekki að snúast um jól, en svona gerist stundum þegar puttarnir og heilinn samræmast ekki.

Dóttirin, hún Hjördís Anna búin að vera í þjálfunarbúðum alla helgina. Hún er að þjálfa snú, snú og sipp! Það má nú segja að stubbarnir séu nú heppin að eiga þessi stóru systkini (stóru börnin hans Matta) og mjög svo heppilegt að þau séu í sama skóla. Æðislegt að hafa einhvern til að passa upp á mann í skólanum. Guðrún Thelma ásamt vinkonu var á rölti í frímínútum, þar sem hún heyrir til stelpna í 1. Bekk, sem segja „Hjördís Anna, þú átt að vera staur“ (í snú, snú, þá stendur staurinn og snýr bandinu allan tímann). Stóra systirinn varð nú heldur betur ekki kát við að heyra þetta og skammar stelpurnar og segir „hún á ekkert að vera staur allan tíman, hún má alveg hoppa líka“! Stelpurnar sem auðvitað bera mikla virðingu fyrir svona eldri nemanda (5. Bekk), segja lúpulegar „já en hún kann ekki að hoppa“ og Hjördís Anna tekur undir Það, að henni finnist allt í lagi að vera staur, því hún kunni ekki að hoppa. Stóra systirin sem finnst þeirri litlu samt sem áður heldur betur misboðið segir hneyksluð „já, en ef hún fær aldrei að hoppa, þá lærir hún það aldrei“ ! Þannig að þessa helgina hefur Hjördís Anna lært að hoppa, bæði með sippubandi og snú, snú bandi, hvort sem henni líkaði betur eða verr. Nú hoppar hún um húsið, skælbrosandi með sippuband. Já, gott að eiga stóra systur sem passar upp á mann og kennir manni að hoppa.

Það eru miklar pælingar á heimilinu um það hvernig litlu börnin koma í heiminn. Þrieykið flettir stundum bók um meðgöngu, þar sem á einni blaðsíðunni er mynd af konu og barnið að koma út. Þetta er eiginlega uppáhaldsmyndin og í hvert skipti sem blaðsíðan opnast, þá segja þau í kór „OJJJ“ og svipurinn lýsir miklum viðbjóði. Það er auðvitað búið að ræða svolítið hvernig þetta var þegar þau komu sjálf í heiminn. Um daginn sögðu tvíburarnir ákaflega hreykin „ við komum út um magann“ (sem sagt með keisaraskurði sem þykir greinilega mun fínna í þeirra heimi), Matthías tekur undir og segir, „ég kom líka út um magann“ (með vonarneista í augunum, þó hann vissi betur). Tvíburarnir, sem voru alveg til í að láta litla bróðirinn finna fyrir smá skömm segja þá í kór „ Nei! Matthías! Þú komst út um „pjölluna“(eins og þau segja)“ og sami vandlætingarsvipurinn sem settur er upp í hvert sinn sem þau opna blaðsíðuna í bókinni lét sko ekki standa á sér. Aumingja Matthías, þagði bara, þvílík skömm að vera eins og krakkinn í bókinni. Foreldrarnir sem hlustað höfðu á þessar áhugaverðu samræður, þurftu nú að útskíra fyrir þríeykinu að langflest börn fæddust á þennan sama hátt og Matthías hafði gert og að öllum líkindum myndi litla barnið okkar líka koma þessa sömu leið líka. Keisarinn og keisarynjan telja sig nú samt pínulítið yfir þetta hafin, þau komu jú í gegnum magann, en lögðu ekki á sig þetta „ógeðslega“ferðalag í gegnum „pjölluna“, OJJJ, ojj,ojj“.

Annars bara jólaskapið komið, fórum fjölskyldan að vera viðstödd þegar kveikt var á jólatrénu í bænum og mikil spenna að hitta jólasveinana, þá fyrstu á þessu ári. Vinkona mín hafði ætlað með en þurfti að hætta við þar sem eldri sonur hennar harðneitaði að fara eftir að hann komst að því að það ætti að kveikja á jólatrénu en ekki í því , eins og móðirin hafði gefið til kynna í upphafi (sem hefði auðvitað verið mun meira spennandi, og þessi mamma hér hló).

Knús í krús og kveðja, Áslaug